به گزارش اطلاعات آنلاین، تحلیلگران آمریکایی پس از آنکه تصاویر ماهوارهای نشان داد کار در حال انجام در سال ۲۰۰۹ در مجتمع هستهای فردو - که در ایران با پشتیبانی کره شمالی ساخته شده - آغاز به مطالعه آن کردند و از همان ابتدا B-2 به عنوان هواپیمای بهینه برای خنثیسازی آن در نظر گرفته شد. خلبانان یادآوری کردند که برنامهریزی فوری در سال ۲۰۲۵ با افزایش تنشها با ایران تسریع و منجر به عملیات «چکش نیمهشب» شد که ایالات متحده را عمیقتر در جنگ جاری بین ایران و اسرائیل فروبرد.
خدمه و برنامهریزان مجبور بودند B-2ها را با اسکورتهای جنگنده، تانکرها، هواپیماهای ارتباطی و سایر نیروها هماهنگ کنند، در حالی که مسیرها، زمانبندی، احتمالات آب و هوایی و برنامههای نجات را بررسی میکردند. در دسترس بودن تانکرها یک محدودیت عمده بود زیرا بمبافکنها و اسکورتهای آنها در طول سفر طولانی به سوختگیری مکرر نیاز داشتند. طبق روایت خلبانان، مخفی نگه داشتن حمله یکی دیگر از چالشهای اصلی بود. برخاستن هفت بمبافکن B-2 با هم، خطر جلب توجه را به همراه داشت، بنابراین بمبافکنهای دیگر با انحراف به سمت غرب پرواز کردند که ناظران را به این فکر انداخت که هواپیما به جای دیگری میرود. خدمه ماموریت تحت محرمانه بودن کامل پرواز کردند. طرح نهایی تا کمی قبل از برخاستن همچنان در حال تغییر بود.
خود پرواز یک آزمایش استقامت بود. خلبانان ناوبری، بررسیها، سیستمهای تسلیحاتی و سوختگیری مکرر را مدیریت کردند و در صورت امکان، در هواپیمای تنگ چرت کوتاهی زدند. با نزدیک شدن به منطقه ماموریت، آنها برای احتمال خروج از منطقه دشمن آماده شدند. رویدادهای روی زمین، تنظیم دیرهنگام دیگری را ایجاب کرد. در طول روزهای قبل از حمله، ایران روی شفتهای تهویه در فردو بتن قرار داده بود. طرح اولیه بر حمله به آن شفتها متکی بود، بنابراین خدمه ترتیب را اصلاح کردند: اولین بمبها از بتن عبور میکردند و سلاحهای بعدی به تأسیسات زیرین حمله میکردند. شش بمب B-2 به فردو اختصاص داده شد، در حالی که هفتمین بمب به نطنز پرواز کرد که قبلاً اسرائیل آن را هدف گرفته بود. موشکهای تاماهاک که از زیردریایی شلیک میشدند، به سایت سوم، اصفهان، حمله کردند.
رهاسازی بمبهای GBU-57 به صورت یک توالی زمانی دقیق شرح داده شد. قرار بود بمبافکن اصلی به پوشش بتنی برخورد کند؛ هواپیماهای بعدی در فواصل کوتاه به دنبال آن میآمدند و خدمه آماده بودند تا در صورت ناکامی حمله اول، تنظیمات سلاحهای خود را تغییر دهند. خلبانان مراقب نشانههایی بودند که نشان دهد بمبها طبق برنامه منفجر شدهاند. خدمه انفجارهای بزرگی را دیدند و ارزیابی کردند که تأسیسات غنیسازی فردو تا حد زیادی تخریب شده است. در پایگاه نیروی هوایی وایتمن در میسوری، جایی که همه بمبافکنهای B-2 به طور دائم مستقرند، خانوادهها به استقبال آنها رفتند، سپس تحت مراقبتهای پزشکی قرار گرفتند و در جلسات توجیهی امن شرکت و در آنجا تصاویر اهداف را بررسی کردند.
توانایی B-2 در نفوذ به استحکامات بدون استفاده از نیروی هستهای، به دلیل ترکیبی از قابلیتهای پنهانکاری و ظرفیت بالای حمل سلاح که به آن اجازه میدهد بمبهای GBU-57 را پرتاب کند، کاملاً منحصر به فرد است. با این وجود، نیروی هوایی ایالات متحده در توانایی خود برای انجام حملات علیه تأسیسات مستحکم بسیار محدود است، زیرا موجودی GBU-57 پس از حملات ژوئن 2025 و احتمالاً در حملات قبلی به اهداف یمنی بسیار مستحکم در اکتبر 2024 به شدت کاهش یافته است. هزینه هر بمب تقریباً 370 میلیون دلار است.
سپاه پاسداران انقلاب اسلامی ایران پایگاههای موشکی کلیدی را در اعماق زمین مستحکم کرده و اغلب آنها را در زیر کوهها ساخته است که این امر با کمک کره شمالی محقق شده است، زیرا زرادخانه بمبهای نفوذی ایالات متحده برای انجام حملات علیه این اهداف کاملاً ناکافی است.